بو علی شاہ قلندرؒ کا فارسی کلام

 

بو علی شاہ قلندرؒ کا فارسی کلام

منم محو جمال او نمی دانم کجا رفتم

شدم غرق وصال او نمی دانم کجا رفتم

غلام روئے او بودم اسیر موئے او بودم

غبار کوئے او بودم نمی دانم کجا رفتم

بہ آں مہ آشنا گشتم ز جان و دل فدا گشتم

فنا گشتم فنا گشتم نمی دانم کجا رفتم

شدم چوں مبتلائے او نہادم سر بہ پائے او

شدم محو لقائے او نمی دانم کجا رفتم

قلندرؔ بو علی ہستم بہ نام دوست سر مستم

دل اندر عشق او بستم نمی دانم کجا رفتم

اگر بینم شبے ناگاہ آں سلطان خوباں را

اگر بینم شبے ناگاہ آں سلطان خوباں را

سر اندر پائے او آرم فدا سازم دل و جاں را

بہ گرد کعبہ کے گردم چو روئے یار من کعبہ

کنم طواف مے خانہ بہ بوسم پائے مستاں را

روم در بت کدہ شینم بہ پیش بت کنم سجدہ

اگر یابم خریدارے فروشم دین و ایماں را

فروزم آتشے در دل بسوزم قبلۂ عالم

پس آنگہ قبلہ سازم من خم ابروئے خوباں را

سرم پیچاں دلم پیچاں منم پیچیدۂ جاناں

شرفؔ چوں مار می پیچد چہ بینی مار پیچاں را

اگرچہ مومنم یا بت پرستم

اگرچہ مومنم یا بت پرستم

قبولم کن نگارا ہر چہ ہستم

یکے کافر دو صد بت می پرستد

منم مسکیں یکے را می پرستم

بتے دارم درون سینۂ خویش

بروز و شب من آں بت را پرستم

مرا گویند چرا بت می پرستی

چو یارم بت بود من می پرستم

زہے حسنے کہ روئے یار دارد

زہے حسنے کہ روئے یار دارد

کہ در آغوش صد گلزار دارد

سر زلفش کہ مست و لا ابالی

کمیں گاہ دل ہشیار دارد

بسے مرداں ز کار افتادہ بینی

بداں چشمے کہ او بیمار دارد

ہر آں سطرے کے بر رویش نوشتند

ہزاراں معنی و اسرار دارد

دلم در یاد مژگانت چناں است

کہ می خواہد سرے بر دار دارد

شرفؔ در عشق او گشت آں قلندرؔ

کہ ہفتاد و دو ملت یار دارد

غیرت از چشم برم روئے تو دیدن ندہم

غیرت از چشم برم روئے تو دیدن ندہم

گوش را نیز حدیث تو شنیدن ندہم

ہدیۂ زلف تو گر ملک دو عالم بہ دہند

یعلم اللہ سر موئے خریدن نہ دہم

گر بیاید ملک الموت کہ جانم ببرد

تا نہ بینم رخ تو روح رمیدن نہ دہم

گر شبے دست دہد وصل تو از غایت شوق

تا قیامت نہ شود صبح دمیدن نہ دہم

گر بہ دام دل من افتد آں عنقا باز

گرچہ صد حملہ کند باز پریدن نہ دہم

شرفؔ ار باد وزد بوئے ز زلفش ببرد

باد را نیز دریں دہر وزیدن نہ دہم

1. میں اپنی آنکھوں سے بھی غیرت کرتا ہوں کہ تمہیں اس کو (محبوب کو) دیکھنے نہیں دیتا اور کانوں کو بھی تمہاری بات سننے نہیں دیتا۔

2. تمہاری زلف کے بدلے اگر دونوں جہان کی حکومت مل جائے تو خداجانتا ہے کہ میں ایک بال کے بدلےبھی اس کو خریدنے نہیں دوں گا۔

3. اگر ملک الموت جان لینے کو آئے تو جب تک تمہارا منہ نہ دیکھ لوں روح نہ نکلانے دوں گا۔

4. اگر کسی رات تمہارا وصل نصیب ہوجائے تو انتہائے شوق میں قیامت تک صبح نہ ہونے دوں گا۔

بہ بدنامی بر آوردیم نامے

بہ بدنامی بر آوردیم نامے

دگر ناموس را از ما سلامے

نمازے می گزارم در خرابات

کہ در وے نے سجودے نے قیامے

مرا چوں نام زندیقے بر آمد

چو مستم نیست ننگ از ہیچ نامے

شرفؔ زنار و تسبیح یکے شد

تو خواہی خواجہ شو خواہی غلامے